چین، هند، ژاپن و کره جنوبی به عنوان بزرگترین واردکنندگان آسیایی نفت ایران شناخته شده اند اما چین در این عرصه نسبت به سایر کشورها پیشی گرفته است تا جایی که میزان صادرات نفت ایران به چین در سال ۲۰۱۶ حدود ۱۸ درصد افزایش یافته است.

عمده فعالیت های اقتصادی کشورمان در حوزه نفت و گاز است و با توجه به منابع بیشماری که کشور در این حوزه دارد از این رو به مرکزی برای واردات این محصول تبدیل شده است. با برنامه ریزی هایی که در داخل از سوی مسئولان برای افزایش تولید نفت و گاز صورت گرفته امکان صادرات بیشتر این محصولات نیز برای ما فراهم شده است. در میان کشورهای مختلف که خواهان نفت و گاز کشورمان هستند چین، هند، ژاپن و کره جنوبی به عنوان بزرگترین واردکنندگان آسیایی نفت ایران شناخته شده اند.

بنابراین گزارش، چین در این عرصه نسبت به سایر کشورها پیشی گرفته است تا جایی که میزان صادرات نفت ایران به چین در سال ۲۰۱۶ حدود ۱۸ درصد افزایش یافته و به رقم بی سابقه ۶۲۴ هزار و ۲۶۰ بشکه در روز رسیده است. تسنیم در این زمینه به نقل از رویترز نوشته است: “آمارهای گمرک چین نشان می دهد، افزایش تقاضا از جانب پالایشگاه های غیردولتی چین موجب شده تا روسیه در سال ۲۰۱۶ با پشت سر گذاشتن عربستان به بزرگترین تامین کننده نفت خام این کشور تبدیل شود. محموله های نفتی ارسالی روسیه به چین در طی سال ۲۰۱۶ بیش از یک چهارم افزایش داشته و به ۱٫۰۵ میلیون بشکه در روز رسیده است، در حالی که میزان صادرات نفت عربستان به چین تنها با ۰٫۹ درصد رشد نسبت به سال گذشته به ۱٫۰۲ میلیون بشکه در روز رسیده است. چین دومین خریدار بزرگ نفت جهان است که سریعترین رشد تقاضا برای نفت را در بین کشورهای جهان به خود اختصاص داده است.

میزان صادرات نفت ایران به چین در سال ۲۰۱۶ حدود ۱۸ درصد افزایش یافته و به رقم بی سابقه ۶۲۴ هزار و ۲۶۰ بشکه در روز رسیده است. این افزایش ناشی از آغاز برداشت شرکت های نفتی چینی از میادینی در ایران بوده که این شرکت ها در آنها سرمایه گذاری کرده اند. به علاوه، انعقاد قراردادهای خرید نفت نیز ر افزایش خرید نفت چین از ایران موثر بوده است.”

یادآور می شود: چین در سال ۲۰۱۳ دومین اقتصاد بزرگ دنیا پس از ایالات متحده بوده‌است. تولید ناخالص داخلی این کشور در این سال حدود ۹٫۴۶۹ تریلیون دلار بر اساس ارزش اسمی دلار و ۱۶٫۱۴۹ تریلیون بر اساس قدرت برابری خرید بوده‌است. سرانه تولید این کشور در همین سال ۱۱٬۱۸۶ دلار بر مبنای قدرت برابری خرید و ۶٬۹۵۹ دلار بر اساس ارزش اسمی بوده‌است که در هر دو حالت چین پس از حدود ۹۰ کشور (از ۱۸۳ کشوری که در فهرست صندوق بین‌المللی پول قرار دارند) قرار می‌گیرد.